Osaka of Tokyo voor sumo? Waar je het in Japan ziet

Japan houdt elk jaar zes honbasho, officiële Grand Sumo-toernooien, die elk 15 dagen duren. Vier steden delen de organisatie, en slechts twee ervan organiseren er meer dan één.

Tokyo organiseert drie toernooien per jaar, in januari, mei en september, allemaal op dezelfde locatie, de Ryogoku Kokugikan. Osaka organiseert er één, in maart, in de Edion Arena. Nagoya neemt juli en Fukuoka november voor haar rekening, waarmee de kalender compleet is.

Vallen je reisdata binnen een van deze periodes, dan hoort dat toernooi, en niet een toeristische show, de kern van je sumoplannen te zijn, want het is de enige plek in het land waar je een écht competitieve wedstrijd ziet in plaats van een ingestudeerde demonstratie.

Waarom Tokyo meer kansen biedt

Merk het patroon op: Tokyo organiseert de helft van alle toernooien van het jaar, en dat is de belangrijkste reden waarom zoveel eerste keer-bezoekers automatisch aan Tokyo denken wanneer ze zoeken waar ze sumo in Japan kunnen zien. Een reis van vrijwel elke lengte die willekeurig in een maand in Tokyo valt, heeft een grotere kans op overlap met een toernooi dan dezelfde reis in Osaka, Nagoya of Fukuoka, simpelweg omdat drie van de twaalf maanden aan Tokyo toebehoren en er maar één aan elke andere stad. Dat statistische voordeel is echt, maar het telt alleen als je data nog flexibel zijn.

Zodra je vluchten geboekt zijn, is de kalender hierboven het enige dat telt, niet welke stad er over het hele jaar genomen de meeste toernooien heeft.

Check de toernooikalender tegen je data voordat je een stad kiest op basis van reputatie alleen.

Tokyos voordeel is Ryogoku, de wijk die rond de sport zelf is gebouwd in plaats van rond één enkele locatie. De Ryogoku Kokugikan organiseert drie van de zes jaarlijkse toernooien, en het Sumo Museum zit in hetzelfde gebouw als de arena, open voor bezoekers ook buiten toernooidagen. De wijk herbergt bovendien veel van de actieve stablen van de sport, waarvan er meerdere ochtendtrainingen openstellen die qua opzet lijken op Osakas eigen trainingstour, plus chanko-restaurants gerund door voormalige worstelaars, want chanko nabe, de hotpot die het basisvoedsel van de worstelaars is, is net zozeer een Ryogoku-traditie als de sport zelf.

Wat Tokyo niet biedt, is Osakas compactheid. Ryogokus stablen, restaurants en de arena liggen verspreid over een echte wijk, wat de bezoeker beloont die er de tijd voor neemt, maar het is een ander soort reis dan één middag rond één compacte cluster aan straten. Als je route al door Tokyo loopt in een toernooimaand, januari, mei of september, dan is een dag rond Ryogoku zo goed als vanzelfsprekend; de lastigere vraag is wat je moet doen als je Tokyose data alle drie de periodes missen, want de stablebezoeken en shows daar volgen er hun eigen aparte schema's, buiten het bestek van deze gids.

Osakas verhaal draait om twee dingen die Tokyo buiten een toernooimaand niet kan evenaren: prijs en geografie. De toeristische sumoshows van de stad kosten $60 tot $91 per persoon, worden uitgevoerd door gepensioneerde professionele worstelaars met volledige Engelse commentaar, en ze zitten allemaal in of rond Namba, dezelfde wijk waar het maarttoernooi zelf plaatsvindt. Wie sumoshows in Osaka eerst naast elkaar wil vergelijken voordat er een wordt gekozen, vindt die vergelijking op de homepage van deze site.

Naast de shows is Osaka ook de enige stad in deze vergelijking met een apart boekbare ochtendtraining bij een stable: $113 voor een bezoek in een kleine groep aan echte professionele training, geen show, geen presentator. Tussen de shows van $60 tot $91 en de trainingstour van $113 in vertrekt een bezoeker zonder één toernooimaand in de planning alsnog met iets échts, niet met een troostprijs. De compactheid weegt net zo zwaar als de prijs: de shows, de maart-arena en de hotels liggen allemaal binnen hetzelfde beloopbare stuk van Namba, en dat geldt niet voor Tokyos verspreidere sumogeografie.

Hoeveel van je reis elke stad eigenlijk vraagt

Die compactheid verandert ook hoe je de reis concreet plant. Een bezoeker die een Tokyose route rond Ryogoku bouwt, spreekt een halve dag of meer af voor één enkele wijk, de moeite waard als sumo zelf het doel is, minder als het één stop van velen is. Een bezoeker die Osakas shows in een Nambo-middag past, maakt een veel kleinere verplichting: de shows vinden meerdere keren per dag plaats, duren ongeveer 1,5 uur en liggen in een wijk waar de meeste Osaka-routes toch al komen voor winkelen en eten, dus zelfs bij een korte stopover kost het vrijwel geen planning om er een in te plannen.

Naast elkaar gezet concurreren de twee steden eigenlijk niet om dezelfde reiziger.

Er is geen enkele stad die per definitie beter is voor sumo, alleen een betere maand. Tokyos drie toernooien geven een willekeurige reis betere kansen op een echt toernooi, en Ryogoku beloont de bezoeker die door een wijk wil dwalen die volledig rond de sport is gebouwd. Osakas ene toernooi is een hele reis waard als de data in maart uitkomen, en buiten die periode maken de compacte, beloopbare Namba-cluster met shows en de ochtendtrainingstour bij een stable het de makkelijkste stad om een echte sumomiddag in een bredere reis te passen.

Welke stad je data ook aanbevelen: beslis eerst op basis van de kalender en pas daarna op basis van de stad. En zodra je weet welke stad, besteed dan minder tijd aan het debat zelf en meer aan de praktische details, de locatie, de kaartverkoop, het dichtstbijzijnde station, want dáár hangt van af of de dag soepel verloopt, niet van welke stadsnaam er op de route staat.